Menu:

 
Tο σύστημα των Μέσων Ενημέρωσης στην Ελλάδα είναι κοντά στο χείλος του γκρεμού. Το Alter είναι ήδη στο άρθρο 99 και η μετοχή του εκτός διαπραγμάτευσης εδώ και καιρό. Σε καθεστώς επιτήρησης από το χρηματιστήριο βρίσκονται οι μετοχές του ΔΟΛ, του Πήγασου, του Mega και της Τεγόπουλος, με την τελευταία να δίνει μάχη για να εξασφαλίσει ένα ακόμη δάνειο, με αντάλλαγμα την απομάκρυνση δεκάδων εργαζομένων. Ο Σταύρος Ψυχάρης, αναζητάει τη συνεργασία του Βίκτωρα Ρέστη, αλλάζοντας στο Βήμα τον Παντελή Καψή με τον Αντώνη Καρακούση, ενώ προβλέπονται νέες απολύσεις.

Ο Πήγασος εξετάζει πολλά ενδεχόμενα για το μέλλον, συνεχίζοντας το πρόγραμμα απολύσεων, ενώ το γεγονός πως οι επιχειρηματίες δεν βάζουν τα χρήματά τους για να σώσουν τις επιχειρήσεις του, έχει επιπτώσεις και στο Mega, το οποίο προχωράει σε νέες περικοπές, αναζητώντας ταυτόχρονα ένα δάνειο. Κι αν αυτά συμβαίνουν στα πάλαι ποτέ «ισχυρά συγκροτήματα» η κατάσταση στις μικρότερες επιχειρήσεις του Τύπου, είναι δραματική. Σε λίγο καιρό ο αριθμός των ανέργων θα είναι μεγαλύτερος από εκείνον των εργαζομένων, ειδικά αν η κυβέρνηση προχωρήσει στο σχέδιο συρρίκνωσης της ΕΡΤ.

Λύσεις από τους συγκεκριμένους ανθρώπους μάλλον είναι δύσκολο να περιμένει κανείς. Τα προηγούμενα χρόνια μετέτρεψαν τις επιχειρήσεις ΜΜΕ που διέθεταν σε μηχανισμούς άντλησης χρημάτων από το δημόσιο με το γνωστό σύστημα της διαπλοκής. Τζόγαραν πάνω στη διαφημιστική δαπάνη, και με συμφωνίες κάτω από το τραπέζι με την πολιτική εξουσία και τους διαφημιστές, έβαλαν, φουσκωμένα τα μαγαζιά τους στο χρηματιστήριο.

Τώρα, αυτό που τους ενδιαφέρει περισσότερο, για όσους μείνουν στην Ελλάδα, είναι με μικρότερα συγκροτήματα, να εξακολουθούν να έχουν τον έλεγχο της ενημέρωσης, ταυτόχρονα με άλλες διεργασίες. Με το σχηματισμό μιας κλειστής ομάδας δημοσιογράφων με συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά, αποκλείοντας εκείνους που είναι σε θέση να κάνουν πραγματικές αποκαλύψεις ή εκείνους που εκφράζουν αριστερές απόψεις.

Πιθανώς τη σκυτάλη σε λίγο καιρό θα λάβουν νέα εκδοτικά σχήματα, που θα έχουν «εκπαιδευμένους» στη γραμμή του ξένου παράγοντα, με πτυχία και γνώσεις, καλύτερους από τους διαπλεκόμενους της σημερινής γενιάς, έτοιμους να υποστηρίξουν ο,τιδήποτε τους ζητηθεί χωρίς δισταγμό. Οι προεργασίες, αν και δεν φαίνονται με γυμνό μάτι, έχουν ήδη γίνει, απλώς αυτή είναι γενιά δεν έχει το βάθος και τη στρατηγική σκέψη να υποστηρίξει τέτοια εγχειρήματα, οπότε τη δουλειά την κάνουν άλλοι, πιο έμπειροι δημοσιογράφοι.

Η μάχη όπως φαίνεται θα παιχτεί στο ίντερνετ εκεί όπου το τοπίο είναι χαοτικό και συχνά χωρίς λογική και ειρμό. Όμως υπάρχουν οι δυνατότητες για αποκαλύψεις και ενημέρωση.

 
 
Το μέλλον της ενημέρωσης- όπως ίσως και της χώρας , παίζεται αυτές τις μέρες. Ο νέος υπουργός επικρατείας, καθηγητής οικονομικών της υγείας στο LSE Ηλίας Μόσιαλος, με προυπηρεσία στο ΙΣΤΑΜΕ και το ΚΚΕ εσωτερικού, έβαλε στο στόχο την ΕΡΤ, υποσχόμενος πως θα μειώσει τον αριθμό των εργαζομένων της. Κλείνει την ΕΤ1 και άλλα κανάλια της ΕΡΤ, ικανοποιώντας το σχετικό πιεστικό αίτημα των ιδιωτών, και αφήνει κενό το ζήτημα της διαχείρισης των συχνοτήτων.

Στην κυβέρνηση πιστεύουν πως η ΕΡΤ δεν τους στηρίζει επαρκώς και ξεκινούν αλλαγές που θα οδηγήσουν στην αντικατάσταση εκείνων που εκφράζουν έστω και δειλά διαφωνίες, για να τοποθετήσουν τους συνήθεις «ανεξάρτητους», τα παιδιά που, κάποτε, πέρασαν από την αριστερά , αφού ήταν η τάση της εποχής και σήμερα εκφράζουν ειλικρινή θαυμασμό για το νεοφιλελευθερισμό. Ο εξορθολογισμός σημαίνει επί της ουσίας, λιγότερο προσωπικό, λιγότεροι και πιο εύκαμπτοι δημοσιογράφοι και περαιτέρω υποχώρηση της ΕΡΤ, σε μια εποχή όπου οι ιδιώτες δεν βάζουν χρήματα για να σώσουν τις επιχειρήσεις τους.

Το ξεκαθάρισμα όμως συνεχίζεται και στην έντονα προβληματική αγορά των Μέσων. Στο Alter, οι 700 εργαζόμενοι χρησιμοποιήθηκαν ως επιχείρημα για να εξασφαλίσει το κανάλι την ένταξη του στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, όμως τώρα επαναλαμβάνονται οι φράσεις πως «λεφτά δεν υπάρχουν». Ο Γιώργος Κουρής, καλεί το Βαγγέλη Μαρινάκη να συμβάλει εκμεταλλευόμενος το μένος του για τον εφοπλιστή Γιάννη Αλαφούζο στο κανάλι του οποίου μετέχει.

Η Ελευθεροτυπία δίνει μια μάχη ζωής κυρίως εξαιτίας των λαθών της ιδιοκτησίας της που έφερε την ιστορική εφημερίδα στο παρά πέντε. Ο δανεισμός της είναι υψηλός και χωρίς νέο δάνειο δεν μπορεί να επιβιώσει και η στάση πληρωμών είναι ήδη γεγονός. Στην εφημερίδα όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά

Στο ΔΟΛ των απολύσεων και του κλεισίματος των Μέσων, αναζητείται μια συμφωνία με τον εφοπλιστή Ρέστη , για την επιβίωση του οργανισμού. Το άλλοτε κραταιό Μεγκα , έχει σημαντικές ζημιές και οι μέτοχοι του δεν έχουν εκδηλώσει τις προθέσεις τους, ενώ ο Π. Κυριακίδης, που ανέλαβε τα Μέσα του Λ. Λαυρεντιάδη συνεχίζει τις απολύσεις, έχοντας αποδεκατίσει το Flash. Απολύσεις υπήρξαν για μια ακόμη φορά στο Σκάι 100,3 αν και η ιδιοκτησία του είχε δεσμευτεί πως αν γινόταν αποδεκτή η μείωση του 10% στους μισθούς, θα διαφυλάσσονταν οι θέσεις εργασίας.

Η κατάσταση στα Μέσα είναι οριακή. Είναι πολύ πιθανό ορισμένα , να μην αντέξουν, οδηγώντας στην «σωτηρία» των άλλων . Ο στόχος είναι να υπάρχουν την επόμενη μέρα δύο συγκροτήματα, που θα στηρίζονται σε χαμηλά αμειβόμενο εργατικό δυναμικό αλλά θα έχουν δύο και τρεις τηλεοπτικούς σταθμούς και μια περιορισμένη ΕΡΤ, ελέγχοντας για μια ακόμη φορά την ενημέρωση του κόσμου.

 
 
 
 
Η κυβέρνηση, δια στόματος Ηλία Μόσιαλου, εξαγγέλλει τη μείωση του προσωπικού της ΕΡΤ κατά 45%. Δηλαδή αν σήμερα εργάζονται στην ΕΡΤ περίπου 3.500 εργαζόμενοι, ως το 2015, οι μισοί με τρόπο που δεν κατονομάζεται θα βρεθούν εκτός εταιρείας. Το σχέδιο περιλαμβάνει την κατάργηση της ΕΤ1, και των ψηφιακών καναλιών Sport+ και Cine+, το λουκέτο σε ραδιοφωνικούς σταθμούς σε όλη την Ελλάδα, το κλείσιμο της Ραδιοτηλεόρασης, και την ανάπτυξη της WEB TV. Η κυβέρνηση δηλαδή κλείνει ένα επίγειο τηλεοπτικό δίκτυο (!) για να αναπτύξει ιντερνετική τηλεόραση, σαν να επρόκειτο για εταιρεία site.

Το πρόβλημα για την κυβέρνηση είναι πως για να κλείσει ένα κανάλι θα πρέπει να υπάρχει ένας σοβαρός λόγος. Κάτι που στην προκειμένη περίπτωση δεν υφίσταται από τα οικονομικά της εταιρείας, μετά την εποχή Παναγόπουλου, άλλαξαν εντυπωσιακά. Η εταιρεία ήταν κερδοφόρος το 2010 και εκτιμά κέρδη 57 εκατ. ευρώ το 2011. Όταν λοιπόν κανένας ιδιωτικός σταθμός με τεράστιες ζημιές και υποχρεώσεις δεν κλείνει είναι μάλλον δύσκολο, ειδικά για ένα καθηγητή οικονομικών, να πείσει την κοινή γνώμη πως αποφασίζει να περιορίσει μια κερδοφόρο εταιρεία, προκαλώντας μια τόσο μεγάλη μαζική έξοδο εργαζομένων.

Διότι, ότι συμβαίνει τώρα στην ΕΡΤ θα γίνει αύριο και με τους εναπομείναντες εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Πρώτα, θυμίζουμε, μειώθηκαν οι αμοιβές στο δημόσιο και μετά ακολούθησε μαζί με απολύσεις ο ιδιωτικός τομέας. Εκεί, στη νέα διαπλοκή των σχέσεων, κυβέρνησης και ιδιωτών μπορεί να κρύβεται η απάντηση για την αιφνιδιαστική αλλαγή της κυβέρνησης. Ο νέος υπουργός επικρατείας, με πολιτικό παρελθόν στο ΚΚΕ Εσωτερικού, εμφανίζεται ως «ταύρος εν υαλοπωλείο», προχωρώντας σε συρρίκνωση της ΕΡΤ.

Τι άλλαξε λοιπόν μέσα σε δύο μήνες, κι από την πολιτική της εξυγίανσης που πρέσβευε η ίδια η κυβέρνηση, περάσαμε σε αυτή των θυσιών, χωρίς όφελος. Που οφείλεται η μεταστροφή αυτή και ποιος θα ωφεληθεί στο μέλλον; Διότι οι πολίτες δεν πρόκειται να κερδίσουν τίποτα. Αυτό που δεν ομολογεί η κυβέρνηση είναι πως η ΕΡΤ στηρίζεται στο ανταποδοτικό τέλος και δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Ακόμη και αν το τέλος μειωθεί, αφού σε λίγο καιρό θα έχει λιγότερα Μέσα- τα χρήματα αυτά, θα κατευθυνθούν στο χρέος.

Πολιτικά λοιπόν ενώ η ΕΡΤ, όπως συμβαίνει και με τις άλλες ευρωπαϊκές δημόσιες ραδιοτηλεοράσεις, θα μπορούσε σε αυτή την εποχή με τα έσοδα του ανταποδοτικού τέλους, να αυξήσει την επιρροή της, δέχεται ένα χτύπημα από την ίδια την κυβέρνηση και μπαίνει σε μια δίνη που δεν θα της επιτρέψει να ανακάμψει. Η ΠΟΣΠΕΡΤ από την πλευρά της στις συνομιλίες με τον υπουργό Επικρατείας, είπε, «μολών λαβέ».

 
 
O προηγούμενος υπουργός είχε κάποιες αντιστάσεις. Έχοντας ξαναπεράσει από τη θέση ξανά στο παρελθόν δεν πίστευε πως αν έκλεινε τώρα ένα κανάλι της ΕΡΤ θα υπήρχε κάποια ωφέλεια για το δημόσιο. Παρόλα αυτά είχε συμβιβαστεί με τη μοίρα της συρρίκνωσης και της απώλειας 1.000 θέσεων εργασίας. Απλώς την είχε μεταθέσει για το μέλλον. Επίσης ήταν σε θέση να κρίνει πως αυτό που ήθελαν οι συγκροτηματάρχες ήταν να εκμεταλλευτούν στο απόγειο την κρίση, απολύοντας κόσμο και κερδίζοντας απίστευτα προνόμια.

Ο νέος υπουργός καθηγητής των οικονομικών της Υγείας, με θητεία και στο ΙΣΤΑΜΕ, θα κριθεί τις επόμενες μέρες. Αν και επίσημα δεν είχε αναλάβει την αρμοδιότητα των Μέσων έκανε διαφόρων ειδών δηλώσεις από αυτές που μας είχε συνηθίσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μετά το μνημόνιο. Στοχοποίησε εργαζόμενους και καταστάσεις, σε αντίθεση με τον ίδιο τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος προεκλογικά και μετεκλογικά, κατονόμασε την διοίκηση της ΕΡΤ (επί ΝΔ) για την πηγή των δεινών της. Τώρα όμως υπάρχει ένας σκληρός ανταγωνισμός μεταξύ των υπουργών για το ποιος θα επιφέρει μεγαλύτερα πλήγματα στον εργατικό πληθυσμό.

Η ΕΡΤ είναι όμως μια ξεχωριστή περίπτωση, καθώς η χρηματοδότηση της γίνεται από τον κόσμο και όχι από το κράτος και η διαδικασία αυτή είναι θεσμοθετημένη σε όλη την Ευρώπη. Οι πολιτικοί, για τη δική τους προστασία στις άλλες χώρες θέλουν να έχουν ένα μηχανισμό άμυνας απέναντι στις επεκτατικές διαθέσεις των μεγάλων ομίλων. Η υποχρέωση της ΕΡΤ είναι να παράγει διαφορετικό πρόγραμμα από την ιδιωτική ραδιοτηλεόραση και να παρέχει ενημέρωση και ψυχαγωγία σε όλη τη χώρα.

Τα προηγούμενα χρόνια η αποστολή αυτή πετάχτηκε στα σκουπίδια με τα γνωστά αποτελέσματα. Λεφτά στις ομάδες, εκπομπές τύπου «φραπελιά», μυθικές αμοιβές σε στελέχη της διοίκησης και δημοσιογράφους με τα χρήματα του κόσμου και ζημίες στα οικονομικά αποτελέσματα της εταιρείας.

Τώρα η κυβέρνηση, σύμφωνα με τις διατυπωμένες προθέσεις του αρμόδιου υπουργού ετοιμάζεται να κόψει ραδιοφωνικούς σταθμούς και ένα τηλεοπτικό κανάλι, χωρίς να ξεκαθαρίζει τι θα συμβεί με τους εργαζόμενους. Ταυτόχρονα, για συγκεκριμένους λόγους δεν επιθυμεί να μιλήσει για το πρόσφατο παρελθόν, αφού εκείνοι που θα έπρεπε να ελεγχθούν είναι οι σημερινοί υποστηρικτές τους. Ταυτόχρονα και η ΠΟΣΠΕΡΤ δεν έχει ακόμη εκδηλώσει τις προθέσεις της επιλέγοντας να μην απαντήσει στις λεκτικές προκλήσεις της νέας ηγεσίας.

Αυτό που θα γίνει στην ΕΡΤ είναι ο προπομπός των όσων θα συμβούν μετά το μεσοπρόθεσμό πρόγραμμα στα ιδιωτικά Μέσα. Οι συγχωνεύσεις, η ανεργία και ο πολιτικός έλεγχος της κοινής γνώμης είναι η επόμενη μέρα...

 
 
Συγχωνεύσεις, εφεδρείες, απολύσεις και δουλειά με μια σύμβαση στους ομίλους φέρνει το υπουργείο Επικρατείας, με δύο διαφορετικά σχέδια για την ΕΡΤ και τους ιδιώτες. Η κυβέρνηση προωθεί τη συρρίκνωση της ΕΡΤ, με το κλείσιμο τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών προγραμμάτων και με την ένταξη στην ομπρέλα της κρατικών δραστηριοτήτων όπως είναι το ΑΠΕ. Ποια θα είναι η τύχη των εργαζομένων, των οποίων οι θέσεις εργασίας θα χαθούν; Προς το παρόν προβλέπεται, για τους μόνιμους, η εφεδρεία, εκτιμάται όμως πως θα ακολουθήσει η απόλυση, ενώ ο αριθμός των συμβασιούχων θα μειωθεί δραματικά.

Γιατί το κάνει η κυβέρνηση. Επειδή αποδέχεται τις πιέσεις των ιδιωτών που βλέπουν πως η ΕΡΤ, έχοντας τα 300 εκατ. ευρώ από τα χρήματα που πληρώνουν τα νοικοκυριά, μπορεί να αποκτήσει και πάλι τον πρώτο λόγο, σε αντίθεση με εκείνους που συρρικνώνουν διαρκώς τα Μέσα τους. Απαιτούν από την κυβέρνηση να επιβληθεί και στην ΕΡΤ συρρίκνωση. Υπό κανονικές συνθήκες ο κ. Μόσιαλος, καθηγητής οικονομικών της Υγείας, θα δυσκολευτεί να εξηγήσει πως μια επιχείρηση που έχει κέρδη 27 εκατ. ευρώ στους πρώτους έξι μήνες πρέπει να συρρικνωθεί και όχι να αναπτυχθεί...

Το νομοσχέδιο για τα ΜΜΕ κρύβει όμως και άλλα δώρα προς τους ιδιώτες. Για παράδειγμα είναι πολύ πιθανό να καθιερώσει την εργασία με μία και μόνη σύμβαση για έναν όμιλο ΜΜΕ, όπου οι εργαζόμενοι για ελάχιστα χρήματα -ειδικά οι νέοι- θα δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ για τα πάντα: εφημερίδες, ίντερνετ, τηλεόραση, ραδιόφωνο.

Ταυτόχρονα οι ιδιοκτήτες έχουν ζητήσει να επιτραπούν οι συγχωνεύσεις στα ΜΜΕ, έτσι ώστε με πολύ λιγότερο προσωπικό, για παράδειγμα με ελάχιστους τεχνικούς, να βγάζουν στον αέρα δύο κανονικά τηλεοπτικά προγράμματα. Στην πράξη, έχοντας ήδη απολύσει το 30% του προσωπικού τους, θέλουν να πετάξουν κι άλλους στη θάλασσα με τη μέθοδο των συγχωνεύσεων και να εξακολουθήσουν να έχουν την ίδια θέση, σχεδόν χωρίς να χάσουν τίποτα

Οι εξελίξεις θα κριθούν από δύο γεγονότα: Από την μοίρα του Άλτερ, του οποίου η αίτηση για την υπαγωγή στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα εκδικάστηκε και αναμένεται οι απόφαση. Και από την τύχη του Λ. Λαυρεντιάδη, ο οποίος έχει αγοράσει σημαντικά μερίδια στα ΜΜΕ, και μια κατάρρευση του, ύστερα από τις πρόσφατες δημοσιογραφικές αποκαλύψεις θα προκαλούσε νέο άγχος σε πολλούς από τους ιδιοκτήτες των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Γι αυτό και έχουν πέσει όλοι, κυβέρνηση και μίντια, με εξαίρεση την Ελευθεροτυπία, που κάνει τις αποκαλύψεις, για να σβήσουν τη φωτιά.

 
 
 
 
**Παλιά μιλούσαμε για «γαλέρες» στην ενημέρωση. Τώρα, με την έκρηξη της τεχνολογίας, στα site, στα οποία φιλοδοξούν να περάσουν όλοι, μπορούμε να μιλάμε άνετα για κάτεργα ενημέρωσης. Η δουλειά εκεί ελάχιστα θυμίζει δημοσιογραφία, ακόμη και με αυτόν τον ευτελή τρόπο που ασκείται στην Ελλάδα. Η «δουλειά» στα site περιλαμβάνει την αναζήτηση και την εκ νέου συγγραφή των κειμένων των άλλων στην καλή περίπτωση, ή το copy-paste των τηλεγραφημάτων του ΑΠΕ, με μανιώδη ρυθμό.

Καθημερινά για περίπου 10 ώρες εργαζόμενοι, χωρίς ασφαλιστικό καθεστώς με ιδιωτικά συμφωνητικά που υπογράφουν όχι με τον εργοδότη, αλλά με εταιρεία ενοικίασης προσωπικού, με αποτέλεσμα κανείς να μην υπεύθυνος για τίποτα. Το καθεστώς πίεσης και απειλών είναι στην ημερήσια διάταξη.

Ο στόχος των επιχειρηματιών, με την υπερσυσσώρευση κειμένων, αδιάφορου περιεχομένου είναι να συγκεντρώσουν «χτυπήματα», δηλαδή επισκέψεις των χρηστών σε κείμενα, έτσι ώστε να τα πουλήσουν στη συνέχεια στη διαφημιστική εταιρεία. Αυτό είναι το πρώτο επίπεδο. Χωρίς να ενδιαφέρονται και πολύ για το περιεχόμενο σχεδιάζουν και υλοποιούν τα περίφημα newsroom τις αίθουσες σύνταξης, ενοποιώντας σε ένα κέντρο παραγωγής, διαφορετικά Μέσα. Κεντρικός στόχος όλοι- οι εργαζόμενοι εννοείται- να τα κάνουν όλα , με μια χαμηλή σύμβαση που θα φτάνει τα 400 ευρώ.

Γύρω από τους δεμένους στα ηλεκτρονικά κάτεργα, υπάρχει πάντα μια ομάδα «πεφωτισμένων» και «διαμεσολαβητών» που βρίσκουν ή μεταφέρουν τη γραμμή. Είναι αυτοί που συσκέπτονται διαρκώς με βάση την υποτιθέμενη προνομιακή πληροφόρηση που κατέχουν , είναι εκείνοι που προσδιορίζουν τη ταυτότητα στα Μέσα. Παράλληλα, έχοντας δικούς τους ανθρώπους στην εννιαία αίθουσα σύνταξης επιτηρούν τους όποιους απείθαρχους εργαζόμενους.

Στις περιπτώσεις των απεργιών αποκαλύπτεται ο πραγματικός τους ρόλους. Φίλοι, φίλων των στελεχών, άνθρωποι που δεν είναι μέλη σε σωματεία, ή ακόμη δεν έχουν καμία σχέση με τη δημοσιογραφία, είναι εκείνοι που κρατάνε τα site ζωντανά, στην περίπτωση που δεν λειτουργούν από απόσταση. Διότι το πιο διαδεδομένο κόλπο είναι η λειτουργία των site από το σπίτι του εργαζόμενου ή του στελέχους με κωδικό.

Το πλέον εντυπωσιακό είναι πως οι «παραδοσιακοί» εκδότες βλέποντας πως λειτουργούν τα κάτεργα, σπεύδουν να υιοθετήσουν αυτές τις πρακτικές, αλλά και να ζητήσουν λεφτά για να κλείσουν τα έντυπά τους και να ανοίξουν «ηλεκτρονικές εφημερίδες»! Και όλο το προηγούμενο διάστημα η κυβέρνηση όχι απλώς το συζητούσε, αλλά διέθεσε ήδη χρήματα από ευρωπαϊκά προγράμματα (όπου απαιτείται και η συμμετοχή του ιδιοκτήτη) στα site των ανθρώπων που έχουν στον έλεγχό τους τα κάτεργα της ενημέρωσης. Και το χειρότερο είναι πως οι άνθρωποι των 400 ευρώ δεν αναγνωρίζονται από το σωματείο τους, παραμένοντας έτσι δεμένοι στις αλυσίδες τους.

 
 
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει μια τεχνογνωσία στο χειρισμό γεγονότων και την αλλαγή της ατζέντας των ΜΜΕ και των συζητήσεων στην κοινωνία. Τη μέρα ανακοίνωσης των πλέον επώδυνων και σκληρών μέτρων για τη μεσαία τάξη τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, δείχνει στην τηλεόραση επώνυμους παράγοντες με χειροπέδες.

Κατά τα πρότυπα της σύλληψης των μελών της 17 Ν, οι οθόνες γέμισαν με τα «καλά παιδιά» του ποδοσφαίρου να οδηγούνται στην ΓΑΔΑ. έχοντας στα χέρια της , μια υπόθεση χωρίς άμεσο πολιτικό στόχο, με πρόσωπα που προκαλούσαν για τη στάση, τις μεθόδους και τον πλουτισμό τους, επιχειρεί να στείλει το υποτιθέμενο μήνυμα της δικαιοσύνης και της κάθαρσης στα στρώματα εκείνα που δέχονται μια απίστευτης σκληρότητας επίθεση από την Τρόικα και την κυβέρνηση.

Τα πρόσωπα που οδηγούνται στον εισαγγελέα, συνδέονται με το μαύρο κόσμο του ποδοσφαίρου με ένα οργανωμένο δίκτυο στρατών, δημοσιογράφων, Μέσων Ενημέρωσης ενδιαμέσων στο στοίχημα, ποδοσφαιριστές και διαιτητές , το οποίο η νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στην Ελλάδα, δεν τους έχει ανάγκη. Είναι λοιπόν μια επιχείρηση ευταξίας που επιτελεί ένα άλλο στόχο, να βάλει και μια δεύτερη συζήτηση στον κόσμο που ήδη αγκομαχάει και έχει να αντιμετωπίσει μια νέα απόπειρα κλοπής των δικαιωμάτων και των εισοδημάτων του.

Το επόμενο διάστημα θα φανεί αν υπάρχει μόνο η επικοινωνιακή διαχείριση μιας εισαγγελικής έρευνας, αν δηλαδή θα πάνε και οι 80 κατηγορούμενοι στη φυλακή ή αν θα οδηγηθούν μόνο αυτοί για τους οποίους δεν υπάρχει η λαϊκή υποστήριξη. Η ιστορία αυτή θα επηρεάσει και τα Μέσα, διότι υπάρχουν παράγοντες που είτε ελέγχουν απευθείας τις δικές τους του επιχειρήσεις στην επικοινωνία, είτε έχουν καλές σχέσεις με τα αθλητικά media των άλλων. Θα χρησιμοποιήσουν τα Μέσα που ελέγχουν για να αντεπιτεθούν; Τώρα θα φανεί η ουσία αυτών των σχέσεων.

Με αφορμή , τα στημένα η αίσθηση που υπάρχει είναι πως το ξεκαθάρισμα του «παλιού κόσμου» θα συνεχιστεί. Και δεν αποκλείεται το επόμενο πεδίο δράσης να είναι ο ίδιος ο χώρος των Μέσων και κάποιοι επώνυμοι δημοσιογράφοι που εμπλέκονται σε διάφορες απίθανες ιστορίες. Τα Μέσα και οι επώνυμοι δημοσιογράφοι άλλωστε δεν έχουν ούτε την υποστήριξη του κόσμου, συνεπώς το να αναδειχθεί η διαπλοκή των συμφερόντων τους, δεν θα είναι μια προοπτική που πρέπει να αποκλειστεί. Σε κάθε περίπτωση , η διαρκής αλλαγή της ατζέντας είναι το ζητούμενο για να μην αποτυπώνεται η λαϊκή δυσαρέσκεια. Τώρα άλλωστε αποτυπώνει το «μηχάνημα»...

 
 
Η μετάβαση στην ψηφιακή εποχή μεταφράζεται σε απολύσεις. Οι ιδιοκτήτες των Μέσων ξεκινούν να υλοποιούν το δυσκολότερο τμήμα της πολιτικής τους. Χρησιμοποιούν τις νέες τεχνολογίες για να κλείσουν τα έντυπά τους σε αντίθεση με τους μεγάλους και κανονικούς ομίλους που επενδύουν και στα δύο. Για παράδειγμα ο Guardian είναι ένας οργανισμός που αναζητάει λύσεις για την εφημερίδα του, διευρύνοντας διαρκώς την απήχηση της ηλεκτρονικής του έκδοση.

Εδώ η στρατηγική των εγχώριων ιδιοκτητών ΜΜΕ είναι άλλη. Από τη στιγμή που τελειώνουν τα χρήματα της διαπλοκής, βάζουν το κεφάλι κάτω και μπαίνουν στα καταφύγια για όσα χρόνια θα κρατήσει ο βομβαρδισμός του μνημονίου. Η κατάσταση της χώρας γίνεται αφορμή και δικαιολογία για να γίνει το μεγάλο ξεκαθάρισμα στις θέσεις εργασίας. Οι επιχειρηματίες απέτυχαν να συγκροτήσουν σοβαρούς ομίλους ΜΜΕ, με παρουσία εκτός Ελλάδος, και όπως διογκώθηκαν τα προηγούμενα έτη, χωρίς μέτρο και πρόγραμμα τώρα επιχειρούν να «ξεφουσκώνουν» με συνοπτικές διαδικασίες, με άλλοθι και δυνατότητα τις ηλεκτρονικές εκδόσεις.

Η πορεία όμως δεν είναι σε ευθεία. Το οικοδόμημα των Μέσων είναι τόσο σαθρό, αφού οι επιχειρηματίες έχουν εξάρτηση από το κράτος, τις διαφημιστικές και τις τράπεζες. Κι από τις στιγμή που το κράτος και οι τράπεζες σταματούν να χρηματοδοτούν κινδυνεύουν όλοι με κατάρρευση, την ίδια ώρα που διάφοροι αεριτζήδες από το παρελθόν βρίσκουν τη δυνατότητα να μπούνε ξανά στο χορό..

Αυτό που υπάρχει λοιπόν στον ορίζοντα της τηλεόρασης είναι τα λουκέτα, τουλάχιστον ενός τηλεοπτικού σταθμού, ανεξαρτήτως του τι θα συμβεί στο Alter. Παράλληλα ο στόχος των επιχειρηματιών είναι η συρρίκνωση της ΕΡΤ, ακόμη με τον περιορισμό της σε ένα τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό σταθμό. Στον Τύπο, η προοπτική είναι η σταδιακή μεταφορά όλων των ημερήσιων εκδόσεων αποκλειστικά στο Internet και η διατήρηση μόνο των κυριακάτικών φύλλων.

Οι ιδιοκτήτες είναι ανοικτοί στην κρίση, εξαιτίας των απίστευτων τραπεζικών τους υποχρεώσεων και της «πυραμίδας» που στήθηκε στη διαφήμιση. Όμως, δεν θέλουν να βάλουν στο τραπέζι τίποτα από τα κερδισμένα των προηγούμενων χρόνων για να σώσουν τις επιχειρήσεις. Αλλά δεν θέλουν και να αποχωρήσουν από το σκηνικό – προς το παρόν – διότι είναι εξαρτημένοι από το πολιτικό παιχνίδι. Έτσι αποφασίζουν να θυσιάσουν τους εργαζόμενους και τις επιχειρήσεις τους, αφού είναι πολύ χορτασμένοι για να κάνουν ο,τιδήποτε άλλο.

Οδηγούμαστε σε ένα μέλλον χωρίς κανόνες, όπου οι ιδιοκτήτες θα δουλεύουν με τη δική τους στενή ομάδα των εργαζομένων και οι υπόλοιποι θα παρακαλούν για μια δουλειά, χωρίς κανένα δικαίωμα. Κι αυτό το σενάριο πρέπει να αλλάξει.

 


    H στήλη ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ δημοσιεύεται κάθε εβδομάδα στην εφημερίδα ΠΡΙΝ

    Archives

    September 2011
    August 2011
    June 2011
    May 2011
    April 2011
    December 2010
    November 2010
    October 2010
    September 2010
    June 2010
    May 2010
    April 2010
    February 2010
    January 2010
    December 2009
    November 2009
    September 2009
    July 2009
    June 2009

    RSS Feed