Menu:

 
Picture
Σε 700 εργαζόμενους στον τηλεοπτικό σταθμό Άλτερ, με έδρα τα δυτικά προάστια, έλαχε ο κλήρος να βιώσουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει κρίση στον ηλεκτρονικό Τύπο, τι καταιγισμός αλλαγών και ποια είναι η γεύση της αβεβαιότητας, της καθημερινής ανασφάλειας και του φόβου πως η μέρα που ξημερώνει μπορεί στην κυριολεξία να σημαίνει τα τελευταία αποθέματα φαγητού ή γάλακτος για τα παιδιά. Υπερβολές… Φτηνοί λαϊκισμοί… Μοιρολατρίες και κλάψες κάποιων που χάνουν τη βόλεψη και την ησυχία του καναπέ τους ή πολύ περισσότερο τους παχυλούς μισθούς που απολάμβαναν και προσπαθούν να χτυπήσουν ευαίσθητες χορδές ενός ευσυγκίνητου ακροατηρίου.
Δυστυχώς δεν είναι ούτε υπερβολές ούτε λαϊκισμοί. Είναι η ωμή πραγματικότητα για ανθρώπους που ζούσαν από τη δουλειά τους και μόνο και είναι για τέσσερις και πλέον μήνες απλήρωτοι. Με τους ιδιοκτήτες του σταθμού να τους κοροϊδεύουν και να τους εμπαίζουν σε καθημερινή βάση. Με τους ιδιοκτήτες να έχουν μετατραπεί σε «δολοφόνους» ονείρων δεκάδων εργαζομένων, σε συμμορία -μαζί με τους υπόλοιπους καναλάρχες- εξαφάνισης κάθε εργατικού δικαιώματος και σε τελική ανάλυση σε μια μαφία αδίστακτων εμπόρων της πληροφορίας.

Μια μαφία, η οποία θα διοικεί απέραντα, άλλοτε βουβά (όπως το Άλτερ) και άλλοτε θορυβώδη εργοστάσια εξαθλίωσης. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, αυτός ο σταθμός αποτελεί πραγματική πρωτοπορία στο πεδίο των νέων εργασιακών σχέσεων, που διαμορφώνεται στα ηλεκτρονικά, αλλά και στα έντυπα ΜΜΕ. Με την εργοδοσία να επιχειρεί με κάθε τρόπο να μετατρέψει τους εργαζόμενους σε πειθήνιους υποτακτικούς, οι οποίοι θα παράγουν καλύτερο ιδεολογικό χυλό και απαθλίωση, για να ταϊστούν οι ξεθεωμένες από τη βιοπάλη μάζες και οι καναπεδάκηδες μικροαστοί, οπαδοί του μεταμοντέρνου. Η μοναδική λεπτομέρεια, που τους έχει χαλάσει τα σχέδια, είναι πως εδώ και τέσσερις μήνες, με τον πλέον χυδαίο τρόπο, δηλώνουν ότι δεν πληρώνουν. Το κομβικό σημείο στην προσέγγιση του ζητήματος είναι η αναδιάρθρωση του τοπίου του Τύπου σε κατεύθυνση άκρως αντιδραστική. Εκτός της ιδεολογικής επιβολής, αποσκοπεί στο αμφίπλευρο ξεκαθάρισμα τόσο στο επιχειρηματικό τοπίο (για να προχωρήσει με πιο επιθετικούς όρους στις νέου τύπου διαπλοκές), όσο και στο επίπεδο των εργαζομένων, τους οποίους σαρώνει. Τους προλεταριοποιεί και τους πετάει στο περιθώριο βίαια. Επιδιώκει να αποβάλλει από τον κλάδο ότι πιο ριζοσπαστικό, αγωνιστικό και πρωτοπόρο και να επιβάλλει την υποταγή σε ένα μοντέλο που θα μοιάζει περισσότερο με μοντέρνο «στρατόπεδο εργασίας». Η μεγάλη αυτή σύγχρονη βιομηχανία των ΜΜΕ εφαρμόζει πλέον και εντός των κόλπων της, ότι με τόσο ζήλο προπαγανδίζει για τους υπόλοιπους εργασιακούς χώρους. Θύτες και θύματα σε ένα σώμα, σε ένα μυαλό. Σε αυτό το διχασμό οδηγούν την υπόσταση των εργαζομένων αυτά τα φαινόμενα. Από τους πρώτους που βιώνουν με τέτοια οξύτητα και σε τόσο μεγάλη κλίμακα αυτήν την επίθεση και τις αντιφάσεις της είναι οι εργαζόμενοι του Άλτερ.

Οι πράξεις και οι παραλείψεις

Ως βιομηχανική μονάδα, ως οργανισμός, το Άλτερ είναι ημιθανής. Η επίσχεση εργασίας, η οποία ακολουθείται σε καθολικό βαθμό από τους τεχνικούς και από τη μεγάλη πλειονότητα των δημοσιογράφων από την 21η Απριλίου (οπότε και αθετήθηκε η γραπτή δέσμευση προς τις συνδικαλιστικές ενώσεις ΕΤΙΤΑ, ΕΣΗΕΑ και ΕΠΗΕΑ περί συνολικής εξόφλησης των δεδουλευμένων τριών μηνών συν του δώρου του Πάσχα), έχουν οδηγήσει σε ένα πλήρες αδιέξοδο καθώς η καταβολή του δώρου και ενός «επιδοματικού τύπου» ποσού μεταξύ 200 και 300 ευρώ κατά έκαστο εργαζόμενο θεωρήθηκε εμπαιγμός. Απολύτως φυσιολογικά. Σε επίσχεση εργασίας έχουν κατέβει μέχρι στιγμής περισσότερα από 400 άτομα. Επιπλέον, την Τρίτη 3 και την Τετάρτη 4 Μαΐου εκδικάζονται ασφαλιστικά μέτρα των εργαζομένων, τα οποία είχαν κατατεθεί από το Μάρτιο. Σε πρώτη φάση έχει γίνει αποδεκτό από τα δικαστήρια και έχει συνομολογηθεί ότι η «Ελεύθερη Τηλεόραση ΑΕ» (ο ιδιοκτήτης του Άλτερ) οφείλει δεδουλευμένα –των δύο μηνών τότε αλλά υπάρχει συνέχιση της διαδικασίας – προς τους εργαζόμενους. Η εταιρεία ωστόσο στην παρούσα φάση φαινομενικά δεν ενοχλείται και τόσο από το γεγονός ότι ο σταθμός παίζει κονσέρβες και βιντεοταινίες αμφιβόλου αισθητικής, παρά το γεγονός ότι είναι πολύ πιθανόν να προκύψουν νομικά ζητήματα με την άδεια του εάν το ΕΣΡ αρχίσει να ανακινεί το θέμα. Γιατί υπάρχει το γεγονός της λειτουργίας ενός σταθμού πανελλαδικής εμβέλειας, με ενημερωτικό χαρακτήρα, χωρίς να προβάλλει καμία ενημερωτική εκπομπή και κανένα δελτίο ειδήσεων. Έτσι μέρα με την ημέρα οι προοπτικές για το μέλλον των 700 εργαζομένων γίνονται όλο και πιο δυσοίωνες και όλες οι ενδείξεις οδηγούν σε δύο λέξεις κλειδιά: «πτώχευση» και «άρθρο 99». Για να κατανοήσει κανείς το μέγεθος του προβλήματος, σε περίπτωση υπαγωγής στο άρθρο 99 το σχέδιο περικοπών και εξυγίανσης το οποίο θα κατατεθεί προς έγκριση, θα περιλαμβάνει περικοπές στο προσωπικό της τάξης του 50% και πλέον. Η ακατάσχετη σεναριολογία (ήδη από τον Οκτώβριο) και η εμπλοκή πολλών οικονομοτεχνικών στοιχείων και νομικών παραμέτρων, σε μια συζήτηση η οποία είναι πρωτίστως θέμα πολιτικής βούλησης τόσο των ιδιοκτητών όσο και της κυβέρνησης και συνακόλουθα της τρόικας και των τραπεζών και η αναπαραγωγή και διασπορά ψευδών ειδήσεων με «το κιλό», όπως και οι τεχνητές διαρροές μέσω υψηλόβαθμων στελεχών του καναλιού σε συγκεκριμένες πηγές πληροφόρησης, το μοναδικό, αλλά εντούτοις ουσιαστικό που έχουν καταφέρει είναι να αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους και να δημιουργήσουν ένα εσωτερικό «φαινόμενο Φουκουσίμα». Ένα φαινόμενο δηλαδή με βασικά χαρακτηριστικά την αποσιώπηση και την απόκρυψη της πραγματικής κατάστασης ήδη από τον Απρίλιο του 2010 οπότε και εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια βαθιάς και ανεξέλεγκτης κρίσης, η οποία βεβαίως είναι και αποτέλεσμα ενός γιγάντιου χρέους της τάξης των 500 και πλέον εκατομμυρίων ευρώ, κατά δεύτερον την απόκρυψη κάθε πραγματικής και ξεκάθαρης πληροφόρησης και την αποφυγή της ουσιαστικής ενημέρωσης και τρίτον την τεχνητή και ακραία υποβάθμιση των κινδύνων (όπως άλλωστε έγινε και με το πυρηνικό εργοστάσιο). Με αποτέλεσμα τη στιγμή που βρισκόμαστε στην κλίμακα κινδύνου στο επίπεδο καταστροφής ζωών, η διοίκηση στην καλύτερη περίπτωση να εκτιμά ότι δεν συντρέχει πραγματικός λόγος ανησυχίας και η ζημιά θα είναι περιορισμένη και στην χειρότερη να σιωπά. Εκκωφαντικά και ανάλγητα. Στην πραγματικότητα η σπουδή και η επιδίωξη της επιχείρησης με τη σύμπραξη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και κυρίως της ηγεσίας της ΕΣΗΕΑ, ήταν να διασπάσει οποιαδήποτε κίνηση δημιουργίας κοινού μετώπου εργαζομένων, να συνθλίψει κάθε έννοια αλληλεγγύης και συνολικού συλλογικού αγώνα εντός και εκτός του σταθμού και να ποδηγετήσει και να κατευθύνει μονοσήμαντα και μονόπλευρα τις όποιες αγωνιστικές και απεργιακές κινητοποιήσεις μέχρι να τις εκφυλίσει και να τις οδηγήσει στην αποστοίχιση.

Θορυβήθηκαν όλοι οι καρεκλοκένταυροι όταν στις πρώτες συνελεύσεις οι εργαζόμενοι συνομιλούσαν και αποφάσιζαν από κοινού, θορυβήθηκαν και θορυβούνται ακόμη από τη μαχητικότητα και την αγωνιστική ετοιμότητα μεγάλου κομματιού των εργαζομένων και φροντίζουν να κλειδώνουν τους ευαίσθητους χωροταξικά, αλλά και πρακτικά, τομείς του σταθμού και να τους κρατούν καλά σφραγισμένους, υπό το φόβο δυναμικότερων μορφών κινητοποίησης πέραν των απεργιών που η δικαιοσύνη φρόντισε ακόμη και ανήμερα της 25ης Μαρτίου να βγάλει παράνομες και καταχρηστικές. Και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, κυρίως αυτή της ΕΣΗΕΑ, να υπονομεύσει... Δυστυχώς, οι μηχανισμοί αυτοί καταφέρνουν ως τώρα και καθηλώνουν, αποσυνθέτουν και διαλύουν κάθε απόπειρα συνολικής διεκδίκησης των δεδουλευμένων, αλλά και ζητημάτων που άπτονται των εργασιακών δικαιωμάτων και του ίδιου του περιεχομένου της ενημέρωσης. Και είναι αυτός ο παράγοντας, που εξηγεί την τρομερή εσωστρέφεια των ανθρώπων στο Άλτερ, η οποία κινείται πλέον για πολλούς στα όρια της μοιρολατρίας. Όλα τα ζητήματα ωστόσο άνοιξαν στο σταθμό αυτό. Ζητήματα δημοκρατίας και οργάνωσης του αγώνα από τη βάση και από κοινού στο κλίμα και την ουσία της ταξικής ενότητας και όχι της ψευδεπίγραφης συναδελφικότητας και της υπαγωγής στη λογική ενός πληρώματος με ενιαία συμφέροντα σε ένα πλοίο που εκ των πραγμάτων βουλιάζει. Ζητήματα ξεπεράσματος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και μαχητικής αντιμετώπισης της εργοδοτικής αυθαιρεσίας ακόμη και τρομοκρατίας. Ζητήματα αλληλεγγύης, αγωνιστικότητας, διεκδικήσεων με ψήγματα ρήξης και ανατροπής σε όλα τα κύτταρα και τους πόρους του συστήματος, στους χώρους της δουλειάς, στο συνολικό κοινωνικό πεδίο, στο συνολικό σκηνικό της ταξικής πάλης και του ανηλεούς πολέμου εναντίον της εργασίας, στα μέτωπα εναντίον της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Η αμφισβήτηση βαθαίνει, καθώς δεν λείπουν οι συνάδελφοι, οι οποίοι δεν μένουν μόνο στη διεκδίκηση των δεδουλευμένων τους και την επιβίωση του καναλιού, αλλά αμφισβητούν ένα μοντέλο λειτουργίας, το οποίο σημαίνει κερδοφορία για τους μετόχους και τους διευθύνοντες συμβούλους και μάλιστα με ένα προϊόν στο οποίο δεν ασκούν κανένα έλεγχο και ουσιαστική επιρροή. Αλλά αλυσοδένει τον καθένα μας στο άρμα μιας κουλτούρας, που αγγίζει τα όρια του κοινωνικού κανιβαλισμού και κάνει την πλειονότητα να σκέφτεται νυχθημερόν τους στίχους του τραγουδιού «για ένα κομμάτι ψωμί δε φτάνει μόνο η δουλειά»…

Τα σπέρματα έχουν ριχτεί και είναι έτοιμα να βλαστήσουν καθώς έστω και αν οι προσπάθειες στο Άλτερ έμειναν και μένουν ημιτελείς, οι πυρήνες της αντίστασης είναι ζωντανοί και έχουν τοποθετήσει τις βάσεις για την επόμενη, δυσκολότερη, κρισιμότερη, μα και ίσως πιο αισιόδοξη μέρα μέσα στο γκρίζο τοπίο του κόσμου που διαμορφώνεται για μας χωρίς εμάς…
9/1/2013 02:28:55

A little off-topic but just wanted to say I liked the layout of the site

Reply



Leave a Reply.


    Αρχειο

    July 2011
    June 2011
    May 2011
    April 2011
    December 2010
    November 2010
    September 2010
    July 2010
    May 2010
    April 2010
    February 2010
    January 2010
    December 2009
    November 2009
    October 2009
    September 2009
    July 2009
    June 2009
    May 2009
    April 2009
    March 2009
    February 2009
    January 2009

    RSS Feed