ΑΡΙΣΤΕΡΙΞ

Στο City FM που θέλει να γίνει Βήμα FM και να πουλάει στα ερτζιανά άποψη και πολιτική, ειδοποιούνται όλοι οι δημοσιογράφοι, όσοι δηλαδή απέμειναν μετά τις απολύσεις του Οκτωβρίου-Νοεμβρίου, να υπογράψουν την οικιοθελή απόλυση της. Το «τυράκι» είναι το μπόνους δυο μισθών και το ποσό του ταμείου ανεργίας που δικαιούται ο καθένας. Η ανακοίνωση έγινε από τον Νίκο Θρασύβουλο ενώ χρησιμοποιήθηκαν και φράσεις όπως «απόφαση είναι να αντικατασταθεί το τμήμα σας». Σαν να επρόκειτο για συνδετήρες που έχουν φθαρεί και πρέπει να έρθουν καινούργιοι.

Όσοι δεν υπογράψουν τον εργασιακό θάνατο τους μπαίνουν στην ουρά της τυπικής απόλυσης. Με τις άνωθεν εντολές του ΔΟΛ και του μεγαλομετόχου που συνεισφέρει ρευστό στον οργανισμό Βίκτωρα Ρέστη. Ο σταθμός προβλέπεται να λειτουργήσει με τους «νέους» συντάκτες, με μπλόκ, ανασφάλιστους και μαύρους του in.gr και των περιοδικών του ΔΟΛ στους οποίους θα δοθεί η τεράστια αύξηση των 200 ευρώ στην αμοιβή τους. Αλήθεια η ΕΣΗΕΑ άκουσε κάτι για το έγκλημα; Ή θα συμφωνήσει με τις ενέργειες του ΔΟΛ και των δημοσιογραφικών στελεχών του;

Μπορεί η διαφημιστική δαπάνη να έχει πάρει την κατηφόρα στα «κλασικά» μέσα ενημέρωσης (τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες και περιοδικά), ωστόσο η εικόνα που διαμορφώνεται στην εγχώρια online διαφημιστική δαπάνη, δηλαδή τις διαφημίσεις που «τρέχουν» στο διαδίκτυο, είναι ιδιαίτερα θετική.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία έρευνας που διεξήγαγε το Interactive Advertising Bureau Hellas σε συνεργασία με τα μέλη του, η online display διαφημιστική δαπάνη για το 1ο μισό του 2009 ανήλθε σε 24,5 εκατ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση της τάξης του 36% από το αντίστοιχο περσινό εξάμηνο και διατηρώντας τη δυναμική της μέσα στα τελευταία 2 χρόνια. Χαρακτηριστικά, η αντίστοιχη άνοδος του 1ου εξαμήνου του 2008 από το 1ο εξάμηνο του 2007 ήταν 38%.

Αντίθετα, το χρονικό διάστημα Ιανουαρίου – Ιουνίου 2009, η διαφημιστική δαπάνη στα τέσσερα παραδοσιακά μέσα μειώθηκε στο 1,1 δισ. ευρώ (έναντι 1,377 δισ. ευρώ του αντίστοιχου περσινού διαστήματος), ενώ μόνο τον περασμένο Οκτώβριο, οι εφημερίδες είχαν πτώση κατά 4,7%, τα περιοδικά 21,12%, το ραδιόφωνο 26% και η τηλεόραση 1,6% του διαφημιστικού τους τζίρου.

Η Ελλάδα αποτελεί την τελευταία χώρα που επιβεβαιώνει την πανευρωπαϊκή τάση για σταθερή αύξηση της επένδυσης στο ίντερνετ, σε μια περίοδο κρίσης για τη διαφήμιση. Μία από τις ενδιαφέρουσες παραμέτρους της ιντερνετικής...προτίμησης εκ μέρους των διαφημιστών αλλά και των διαφημιζόμενων είναι και το γεγονός ότι στα λεγόμενα new media δεν προβλέπεται η είσπραξη αγγελιόσημου 20% επί της αξίας της καταχώρησης. Αυτό, σε συνδυασμό με τη διαρκή άνοδο της αναγνωσιμότητας του ίντερνετ, κάνει πιο... ελκτική και ανταποδοτική για το κεφάλαιο τη διαφήμιση στο διαδίκτυο.

Σε μια εποχή που διακυβεύεται σταθερά το μέλλον των ασφαλιστικών ταμείων των εργαζόμενων στα ΜΜΕ, καθίσταται ολοένα και πιο επιτακτική ανάγκη η διεκδίκηση καταβολής αγγελιοσήμου και σε αυτό το χώρο, όπου ανθεί η μαύρη κι ανασφάλιστη εργασία, και τα ασφαλιστικά ταμεία χάνουν τεράστια ποσά προς όφελος των επιχειρηματιών πάσης φύσεως.

Το καίριο ερώτημα δεν είναι ποιο ΔΣ και προεδρείο θέλουμε, αλλά τι ΕΣΗΕΑ έχουμε ανάγκη σήμερα οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ

 

Νέα συνεδρίαση του Μικτού Συμβουλίου

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου, 122 το μεσημέρι στην ΕΣΗΕΑ

Η συνεδρίαση του Μικτού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ – που, επιτέλους, πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 10 Νοεμβρίου, έξη σχεδόν μήνες μετά τις εκλογές – ήταν αποκαλυπτική για τις προθέσεις και τις επιδιώξεις των παρατάξεων και των μελών του ΔΣ. Παζάρια κορυφής και παρασκηνίου, μακριά από τις αγωνίες και τα προβλήματα των εργαζομένων στα ΜΜΕ και με μοναδικό ζητούμενο την εκλογή προεδρείου – ωσάν αυτό να είναι το μαγικό ραβδί, που θα δώσει απαντήσεις και λύσεις σε όλα.

Ο Σόμπολος άνοιξε τα χαρτιά του και επέμεινε για την επιστροφή στο μικτό σύστημα εκλογών, όπου τα πέντε μέλη του προεδρείου εκλέγονται απευθείας, από ενιαία λίστα υποψηφίων. Προφανώς, ο ίδιος και όσοι τον στηρίζουν εκτιμούν – και έχουν δίκιο σε αυτό – ότι ο ρουσφετολογικός μηχανισμός που έχουν στήσει τόσα χρόνια, με τη βοήθεια κυβερνήσεων και εργοδοτών, μπορεί να τους χαρίζει άνετα τον έλεγχο της Ένωσης, χωρίς να μπλέκουν σε περιπέτειες και να υπάρχουν κάποιοι περίεργοι που θα τους ζητούν εξηγήσεις για τις θέσεις και τα πεπραγμένα τους.

Η Συσπείρωση-Δούρειος Τύπος προέβαλε ως μοναδικό ουσιαστικά σύνθημα το «εκλογές τώρα». Βασικό της επιχείρημα (και συνάμα, την ελπίδα) ήταν και είναι ότι θα αλλάξουν οι συσχετισμοί και θα προκύψει σύνθεση του ΔΣ που θα επιτρέπει τη συγκρότηση «προοδευτικού προεδρείου». Βεβαίως, η εκτίμηση αυτή είναι σε μεγάλο βαθμό αυθαίρετη, κάνοντας πολλά «λογικά άλματα» – τόσο όσον αφορά στο αποτέλεσμα όσο και στη στάση των παρατάξεων στο επόμενο ΔΣ. Και φυσικά, για μια ακόμη φορά υποτιμάται η ύπαρξη ενός σχεδίου αγώνα που θα μπορεί να κινητοποιεί τους εργαζόμενους και να επιφέρει ρήγματα στην κυρίαρχη αντιδραστική πολιτική.

Πρακτικά, στο πλευρό της Συσπείρωσης τάσσεται, σε αυτή τη φάση τουλάχιστον, η Αριστερή Όχθη, η οποία μάλλον τα έχει σπάσει οριστικά με την παράταξη του ΚΚΕ – που, με τη σειρά του, επιμένει στη γραμμή «εμείς, εμείς οι μόνοι συνεπείς», καταγγέλλοντας παράλληλα τους πάντες ως εργοδοτικούς και κυβερνητικούς. Όσο για τον Κουμπιά και την παράταξη του νέο-ΠΑΣΟΚ, έχει μετατραπεί σε ισορροπιστή και κρατά ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας (και, ενδεχομένως, συνεργασίας) με όλες τις πλευρές.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση και με βάση την εντεινόμενη αγανάκτηση που επικρατεί στα μαγαζιά για τη στάση της συνδικαλιστικής ηγεσίας (αγανάκτηση, πάντως, που έχει διάφορες ερμηνείες και αιτίες), τα μέλη του Μικτού που στηρίζουμε το Αριστερό Ριζοσπαστικό ΜΜΕτωπο και την Πρωτοβουλία για την Ανατροπή, επιχειρήσαμε να προβάλλουμε μια διαφορετική λογική. Μια λογική «αντίστροφης ιεράρχησης» για τον κλάδο και τη δράση μας, που θα ρίχνει το κέντρο βάρους στη βάση και το πιο δημοκρατικό όργανο που υπάρχει σήμερα, δηλαδή το Μικτό, έστω κι αν τυπικά δεν διαθέτει παρά ελάχιστες αρμοδιότητες.

Τονίσαμε ότι η εμπειρία δείχνει πως και τα χρόνια που υπήρχε προεδρείο στην Ένωση, δεν απέτρεψε τις αντεργατικές ρυθμίσεις, τις απολύσεις, τη ραγδαία επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και την απαξίωση της ενημέρωσης. Σημειώσαμε ότι αυτό συνέβη στο παρελθόν και επί «προοδευτικών προεδρείων» στην ΕΣΗΕΑ, ενώ συμβαίνει και σε ενώσεις (όπως η ΕΣΠΗΤ) που διαθέτουν σήμερα «προοδευτικά προεδρεία». Και υπενθυμίσαμε πως όλες τις φορές που δόθηκε μια ουσιαστική μάχη, με χειροπιαστά αποτελέσματα για τους εργαζόμενους – με κορυφαίο παράδειγμα, πρόσφατα, τον Ελεύθερο Τύπο – δεν αποτέλεσε ούτε προϋπόθεση η ύπαρξη προεδρείου στο ΔΣ, αλλά ούτε και μειονέκτημα ή μη ύπαρξή του.

Για τον λόγο αυτό, προτείναμε στους παρευρισκόμενους το Μικτό να διεκδικήσει την αυτονόμησή του από το ΔΣ και των αναβάθμιση του ρόλου του – ανατρέποντας στην πράξη τις ελάχιστες τυπικές αρμοδιότητες που του δίνει το αναχρονιστικό καταστατικό. Τονίσαμε την ανάγκη να ανοίξει με πρωτοβουλία του μια συζήτηση με αιχμή τη νέα συλλογική σύμβαση εργασίας (η τρέχουσα, διετής, λήγει στις 31 Δεκεμβρίου), γύρω από την οποία να ξετυλιχθεί όλη η γκάμα των αιτημάτων των εργαζομένων. Υπογραμμίσαμε την αναγκαιότητα να συμμετέχουν σε αυτή τη διαδικασία όσο το δυνατόν περισσότεροι εργαζόμενοι, με συνελεύσεις ή όποιο άλλο τρόπο κριθεί πρόσφορος και αναγκαίος.

Καλέσαμε δε όλες τις παρατάξεις που μιλούν στο όνομα των ανοιχτών και δημοκρατικών διαδικασιών βάσης να στηρίξουν αυτή την πρωτοβουλία εμπράκτως, συμμετέχοντας ενεργά. Στα λόγια, το σύνολο της Αριστεράς του κλάδου απάντησε θετικά – στην πράξη, όμως, η στάση όλων θα κριθεί το επόμενο διάστημα. Πάντως, από την πλευρά πολλών συναδέλφων, μελών του Μικτού, εκδηλώθηκε σαφής διάθεση να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση.

Πρώτος σταθμός είναι η Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου. Στις 12 το μεσημέρι, τα μέλη του Μικτού δίνουμε ραντεβού στην ΕΣΗΕΑ, αποφασισμένοι αυτή τη φορά να πάρουμε τη διαδικασία και τη συνεδρίαση στα χέρια μας, από την αρχή. Φιλοδοξούμε να κάνουμε ένα ουσιαστικό βήμα, με στόχο να καταλήξουμε σύντομα σε ένα πλαίσιο διεκδίκησης και δράσης, το οποίο θα απαιτήσουμε από το ΔΣ να υλοποιήσει στην πράξη – ανεξαρτήτως προεδρείου!

Για να διευκολύνουμε δε τον καλύτερο συντονισμό των μελών του Μικτού, θα επιδιώξουμε την εκλογή μιας ολιγομελούς επιτροπής, φυσικά ανοιχτής και ανά πάσα στιγμή ανακλητής από την ίδια τη συνέλευση. Θα διεκδικήσουμε, επίσης, τη συνεδρίαση του Μικτού σε τακτά χρονικά διαστήματα – για παράδειγμα, μια φορά κάθε μήνα ή και συχνότερα εάν υπάρξει ανάγκη.

Το στοίχημα που έχουμε μπροστά μας είναι ξεκάθαρο – όπως και η πρόκληση!

Τέλος, τρεις πολύ σημαντικές… υποσημειώσεις.

Πρώτον, ο Σόμπολος προσωπικά, αλλά και η αντιδραστική συνδικαλιστική γραφειοκρατία φέρουν μεγάλη ευθύνη για την «δεύτερη απόλυση» της Ματίνας Παπαχριστούδη, εκπροσώπου των εργαζομένων στον προηγούμενο Ελεύθερο Τύπο. Οι φτηνές δικαιολογίες τους δεν πείθουν κανέναν – ειδικά όταν φροντίζουν συστηματικά για να εξυπηρετούν τους ημέτερους και τους «πελάτες» τους.

Δεύτερον, αυτό που ισχύει σήμερα στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ (νόμος 1264) δεν είναι η απλή αναλογική, αλλά ένα νοθευμένο αναλογικό σύστημα. Η απλή αναλογική θα σήμαινε ότι η Πρωτοβουλία, με 8%, θα διέθετε έδρα στο σημερινό ΔΣ – την οποία θα είχε χάσει ο Σόμπολος, που πριμοδοτήθηκε ως πρώτος συνδυασμός.

Τρίτον, κάποιοι απεργάζονται δικαστική παρέμβαση στην ΕΣΗΕΑ για το διορισμό διοίκησης. Παρά το γεγονός ότι αυτό το διαταξικό σωματείο έχει απαξιωθεί και είναι ουσιαστικά εχθρικό προς τα συμφέροντα των εργαζομένων, είναι φανερό ότι δεν πρέπει να επιτρέψουμε και να νομιμοποιήσουμε μια τέτοια εξέλιξη, που ανοίγει κερκόπορτα όχι μόνο στον κλάδος μας, αλλά για όλο το συνδικαλιστικό κίνημα.

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ

γύρω από μια ακόμη «οικειοθελή» αποχώρηση.

 Είναι αλήθεια ότι στο τέλος του Αυγούστου – και ενώ η απαξίωση του ραδιοφώνου του ΑΝΤ1 έφτανε στο μη περαιτέρω – θέλησα να διερευνήσω το ενδεχόμενο να μετάσχω, στην κατ΄επίφαση όπως αποδεικνύεται και στην περίπτωσή μου, άτυπη εθελούσια η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη στην επιχείρηση.

 Είναι επίσης αλήθεια ότι στο πλαίσιο αυτό ζήτησα μια συνάντηση με τον Κ. Κιμπουρόπουλο ο οποίος άκουσε τον προβληματισμό μου για το τέλμα στο οποίο
βρίσκεται βυθισμένο ραδιόφωνο (την απομάκρυνση με εκβιαστικό τρόπο πολλών συναδέλφων, τις πληροφορίες για μαζικές απολύσεις, το ενδεχόμενο πώλησης κ.λπ)  και μετά από μια μακρά συνομιλία με παρότρυνε να απευθυνθώ στο διευθυντή του ΑΝΤ1 Radio Δ. Στάμου ο οποίος χειρίζεται το ζήτημα,
καθιστώντας μου σαφή τη δική του αναρμοδιότητα. Εμφανίστηκε δε απολύτως βέβαιος ότι ο κ. Στάμου θα
χειριζόταν την περίπτωση μου με απόλυτη εχεμύθεια και με τη δέουσα συναδελφική κατανόηση.

Στη συνάντηση αυτή δεν έκρυψα στον κ. ιμπουρόπουλο ότι ήμουν πολύ επιφυλακτική να κάνω οποιαδήποτε συζήτηση με το Διευθυντή του ANT1 Radio ακριβώς διότι γνώριζα τις πολύμηνες και ασφυκτικές πιέσεις που είχε ασκήσει σε βάρος συναδέλφων για να εγκαταλείψουν τον ΑΝΤ1 και γιατί έδινε την εντύπωση ότι αντιμετώπιζε το ραδιόφωνο ως επαγγελματική του υποβάθμιση.

Δέχθηκα ωστόσο τη  διαβεβαίωση του κ. Κιμπουρόπουλου ο οποίος φρόντισε να ενημερώσει προσωπικά τον κ. Στάμου.

Είναι επίσης αλήθεια ότι υπήρξε μια συνάντηση με τον κ. Στάμου στις αρχές Σεπτεμβρίου όπου μου περιέγραψε τις …ζοφερές προοπτικές του ANT1 με ένα λεξιλόγιο σχεδόν καταστροφής ενώ σχεδόν με συνεχάρη για την απόφασή μου.

Κατέστησα σαφές ότι από μέρους μου δεν υπάρχει καμιά ειλημμένη απόφαση αλλά ανησυχία για τα όσα συμβαίνουν στον ΑΝΤ1 και όσα και ο ίδιος αφήνει να
εννοηθούν.

Στη συνέχεια της συζήτησης μου ανέφερε , πάνω κάτω όπως είπε το ποσό που δικαιούμαι σε περίπτωση καταγγελίας της σύμβασής μου προσθέτοντας και το
επιπλέον ποσό που δίνεται ως bonus αποχώρησης.

Με παρέπεμψε πάντως και στην εκπρόσωπο των διοικητικών υπηρεσιών  κ. Κουφοπούλου για πληρέστερη ενημέρωση σχετικά με το ύψος της αποζημίωσης μου. Πράγματι ενημερώθηκα από την κ. Κουφοπούλου και σ’ αυτή τη συνάντηση
τελείωσε από μέρους μου η διαδικασία διερεύνησης.

Λίγες ημέρες αργότερα – και αφού είχαν ήδη προκηρυχθεί εκλογές – ο κ. Στάμου επανήλθε με τηλεφώνημα στο οποίο τον ενημέρωσα ότι τα δεδομένα σε σχέση με το τέλος του καλοκαιριού οπότε είδα τον κ. Κιμπουρόπουλο έχουν αλλάξει και δεν επιθυμώ να συνεχιστεί οποιαδήποτε συζήτηση.

Πράγματι το διάστημα της προεκλογικής περιόδου δεν υπήρξε καμιά συνέχεια, όμως λίγο μετά τις εκλογές δέχθηκα ένα νέο τηλεφώνημα για μια νέα συνάντηση
προκειμένου να μου εξηγήσει εκ νέου την  κατάσταση και να διατυπώσει νέα βελτιωμένη πρόταση.
Τόσο κατά τη διάρκεια αυτού του τηλεφωνήματος όσο και στη συνάντηση μας που πραγματοποιήθηκε στις 23 Οκτωβρίου –σε χώρο εκτός του ANT1 για λόγους δήθεν
εχεμύθειας όπως και η αρχική- του επανέλαβα ότι δεν είναι κίνηση σωφροσύνης να φύγω από τον ANT1 τώρα στο κορύφωμα της οικονομικής κρίσης που ελαχιστοποιεί κάθε πιθανότητα αναζήτησης άλλης δουλειάς.

Ο κ. Στάμου μου επανέλαβε ότι η επιχείρηση βρίσκεται σε οριακό σημείο , ότι ο Δεκέμβρης είναι κρίσιμος μήνας για την πορεία του Ραδιοφώνου σε ότι αφορά τα έσοδα και άφησε να πλανάται το  ενδεχόμενο ότι τους προσεχείς μήνες να μην μπορεί να καταβάλλει τις νόμιμες αποζημιώσεις!

Επανήλθε όντως με βελτιωμένη οικονομική πρόταση επισημαίνοντας πολλαπλώς ότι έδωσε πραγματικό αγώνα προκειμένου να εξασφαλίσει αυτό το ποσό και με
έμφαση τόνισε: δεν θέλω απλώς να σε εξυπηρετήσω αλλά να σε ικανοποιήσω.

 Στη νέα άρνηση που εισέπραξε από μέρους μου, παρά τη νέα οικονομική προσφορά, μου επέστησε με προφανή απειλητική διάθεση την προσοχή ότι « σε
λίγο θα αναλάβουν άλλοι» .  Ξεπέρασα την απειλή πιστεύοντας ότι ήταν απλώς μια προσπάθεια πίεσης .

 Στο τέλος της συνάντησης με ρώτησε αν η προσφορά του απέχει από αυτό που εγώ σκεφτόμουν, για να λάβει την απάντηση «Πολύ, όσο υπάρχει αυτή η κρίση στην αγορά».

 Να σημειώσω ότι ουδέποτε, είτε στις συναντήσεις είτε στις τηλεφωνικές επικοινωνίες, διατύπωσα οποιαδήποτε κρίση για το ύψος του ποσού που μου πρότεινε, αν δηλαδή ήταν μικρό ή  μεγάλο, ούτε έθεσα οποιαδήποτε  απαίτηση ή ανέφερα ποσό ως πλαφόν ή ταβάνι ή άφηνα περιθώρια να θεωρηθεί ότι η στάση μου υπέκρυπτε διάθεση παζαρέματος.

 Για το λόγο αυτό  ουδέποτε ρώτησα είτε την Ενωση Συντακτών είτε εργατολόγο είτε τη συνάδελφο που καλύπτει το εργατικό ρεπορτάζ ποιο είναι το ύψος της νόμιμής αποζημίωσης ώστε να προβώ στους υπολογισμούς που θα ήταν εύλογο να κάνω εφόσον είχα …αποφασίσει να φύγω.

Ακριβώς μια εβδομάδα αργότερα στις 29 Οκτωβρίου δέχθηκα τηλεφώνημα και πρόσκληση από την εκπρόσωπο των διοικητικών υπηρεσιών, κ. Κουφοπούλου, να συναντηθούμε την επόμενη ημέρα στο γραφείο της.

  Εχοντας τη βεβαιότητα ότι η στάση μου ήταν διαυγής απέστειλα e -mail στον κ. Στάμου ζητώντας να πληροφορηθώ αν ήταν ενήμερος της πρωτοβουλίας της
κ. Κουφοπούλου και αν γνώριζε το περιεχόμενο αυτής.

 Σημείωνα μάλιστα στο συγκεκριμένο ηλεκτρονικό μήνυμα ότι από πλευράς μου δεν υπήρχε κανένα αντικείμενο συζήτησης με την κ. Κουφοπούλου. Δεν απάντησε ποτέ, ούτε την ίδια μέρα, ούτε την επόμενη που είχε προγραμματιστεί η συνάντηση.

Πήγα στο ραντεβού με την κ. Κουφοπούλου την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου και το πρώτο πράγμα που την ρώτησα ήταν αν το ραντεβού ήταν σε γνώση του κ. Στάμου, στο οποίο μου απάντησε καταφατικά.

 Η κ. Κουφοπούλου άρχισε να μου επαναλαμβάνει πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση στον ΑΝΤ1, πόσο οριακά είναι τα πράγματα για την επιχείρηση και τους εργαζόμενους και να υποδεικνύει πιεστικά ότι πρέπει να αποδεχθώ την «πολύ καλή πρόταση» διαφορετικά, άφησε να εννοηθεί, ότι θα ακολουθηθεί άλλη οδός.

 Τη ρώτησα περισσότερες από πέντε ή έξι φορές αν το περιεχόμενο της συνάντησης και του μηνύματος που προσπαθούσε να μου στείλει ήταν: ή αποδέχεσαι την προσφορά ή κινείται η διαδικασία λύσης συνεργασίας και αν εμμέσως πλην σαφώς μου δήλωνε: παίρνεις τα πολλά ή φεύγεις με τα λίγα και απόλυση.

  Στην προσπάθεια της να υπεκφύγει αναλύοντας την συνολική προσπάθεια αναδιάρθρωσης του ANT1 βρισκόταν αντιμέτωπη με ένα και μοναδικό δικό μου
ερώτημα: μου λέτε ότι είτε θα πάρω τα χρήματα αυτά και θα υπογράψω ή θα κινήσετε τη διαδικασία καταγγελίας της σύμβασης μου; Αυτό μου λέτε;

Φανερά πιεσμένη και εκνευρισμένη στο πέμπτο ή έκτο πανομοιότυπο ερώτημά μου απάντησε «Ναι λοιπόν. Εν μέρει  αυτό σας λέω».

 Το επόμενο αυτονόητο ερώτημα που ετέθη από πλευράς μου ήταν αν αυτή ήταν η δική της θέση ή αν αποτελεί και τη θέση του Διευθυντή του Ραδιοφώνου του ΑΝΤ1. Μου απάντησε καταφατικά. Μάλιστα μου ανέφερε ότι ο κ. Στάμου της ζήτησε να πραγματοποιήσει το ραντεβού προκειμένου να με πιέσει.

 Στην επισήμανσή μου ότι αυτό συνιστά ωμό εκβιασμό και ότι δεν έχω πλέον να πω κάτι μαζί της αλλά θα απευθυνθώ αμέσως στον κ. Στάμου έσπευσε εμφανώς
πανικόβλητη να καλέσει το Διευθυντή του Ραδιοφώνου του ΑΝΤ1 να έρθει στο γραφείο της.

Λίγα λεπτά αργότερα κατέφτασε και ο κ. Στάμου ο οποίος  μου είπε ότι με αναζητούσε στο κινητό μου αλλά ήταν κλειστό, πράγμα ψευδές καθώς η μόνη
κλήση του που καταγράφηκε ήταν την ώρα της συνάντησης με την κ. Κουφοπούλου ενώ ουδέποτε απάντησε και στο σχετικό e–mail που του είχα στείλει το
απόγευμα της προηγούμενης ημέρας.

Του ανέφερα την παραδοχή της κ. Κουφοπούλου ότι η συνάντηση είχε το εκβιαστικό πλαίσιο «πάρε αυτά τα λεφτά για να μην απολυθείς με πολύ λιγότερα» και τον κατηγόρησα ευθέως για δόλια και ανήθικη μεθόδευση και ωμό και απαράδεκτο εκβιασμό.

Με τεράστια έκπληξη διαπίστωσα ότι δεν φάνηκε να ενοχλείται και πολύ από τη βαριά κατηγορία που του απηύθυνα.

 Αντιθέτως σε συμπαιγνία με την κ. Κουφοπούλου υποστήριξε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ήμουν ούτως ή άλλως «προγραμμένη» και σ’ αυτούς που θα βρισκόταν
σύντομα εκτός ΑΝΤ1. Επιχείρησε μάλιστα να με πείσει ότι η δική του προσπάθεια συνίστατο στο να αποτρέψει το …μοιραίο ( δηλ. την απόλυσή μου) νωρίτερα ζητώντας από την κ. Κουφοπούλου να επικυρώσει τα λέγομενά του, πράγμα το οποίο εκείνη έκανε πρόθυμα.

 Σε μια ακόμη πιο εξευτελιστική παράσταση ο κ. Στάμου και η κ. Κουφοπούλου παίζοντας ο πρώτος το ρόλο του καλού και η δεύτερη του κακού έκαναν ένα
ευτελές παζάρι με το τελικό ποσό του bonus αποχώρησης με τον κ. Στάμου να δηλώνει σε μια στιγμή … υπέρτατης γενναιοδωρίας : «εγώ με ευθύνη μου βάζω
άλλα τρία χιλιάρικα στην κ. Γαλανού» και την κ. Κουφοπούλου να δηλώνει δήθεν προβληματισμένη ότι πρέπει να ζητήσει την έγκριση.

 Ηταν από τις ελάχιστες φορές στη ζωή μου που αισθάνθηκα τόση ντροπή για λογαριασμό κάποιου άλλου.

Ζήτησα σχεδόν ενστικτωδώς να κινηθούν οιπροβλεπόμενες διαδικασίες. Υπέκυψα. Αλλά  όχι στον εκβιασμό και το φόβο μήπως με απολύσουν.

Υπέκυψα αποκλειστικά και μόνο στην αδιαπραγμάτευτη ανάγκη να διασφαλίσω την προσωπική και επαγγελματική μου αξιοπρέπεια. Να ξεμπερδέψω με όσους προσβάλλουν εμένα, τους υπόλοιπους εργαζόμενους, την ιστορία του ΑΝΤ1 , το όνομα και την επιχειρηματική υπόσταση του ιδρυτή του
ομίλου κ. Μ. Κυριακού.

 Εργάστηκα στο ραδιόφωνο σχεδόν 20 χρόνια, ολόκληρη την ενήλικη ζωή μου!!! Τιμώ κάθε γνώση , κάθε ευκαιρία , κάθε εμπειρία που μου πρόσφερε. Τιμώ το ψωμί που έφαγα ,όπως με έμαθε  ο πατέρας μου.

Είμαι βαθύτατα ευγνώμων στον κ. Μ. Κυριακού και τον ΑΝΤ1 διότι εργάστηκα τόσα χρόνια σε ένα περιβάλλον, σεβασμού, έντιμων σχέσεων, αρχών και
ασφάλειας.

ΥΓ :  Υπέκυψα και για έναν επιπλέον λόγο. Διότι δυστυχώς είχα την απόλυτη βεβαιότητα ότι η Ενωση Συντακτών θα έμενε για μια ακόμη φορά θεατής,
βυθισμένη στη δική της εσωστρέφεια.  Θα συνέχιζε να δίνει την ιδιότυπη και προκλητική ασυλία. Φαίνεται πως και εκεί οι παρεούλες είναι πιο δυνατές από
τις φωνές διαμαρτυρίας των δημοσιογράφων.

ΥΓ. Η επιστολή αυτή  είναι χρέος προς τον εαυτό μου και τους συναδέλφους και τον ΑΝΤ1 και δεν εντάσσεται σε καμιά λογική αντεκδίκησης.

Τα μέλη του Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ, που παρέστησαν στη συνέλευση των εργαζομένων του ΡΦ ΑΝΤΕΝΝΑ, ενημερώθηκαν, για ακόμη μία φορά διεξοδικά για το κύμα ” οικειοθελών απολύσεων”, που το τελευταίο διάστημα είναι αλλεπάλληλες. Ενημερώθηκαν για τις μεθοδεύσεις και τις πιέσεις της Δ/νσης στους
εργαζόμενους να αποχωρήσουν, οι οποίες, διαθέτουν πλέον και στοιχεία εκβιασμού. Επισημάνθηκε ότι το δημοσιογραφικό δυναμικό του ραδιοφώνου, έχει
συρρικνωθεί κατά το 1/3  τον τελευταίο χρόνο. Διαβάστηκε μάλιστα επιστολή – καταγγελία εργαζόμενης, που αποχώρησε την προηγούμενη εβδομάδα, εύγλωτη και αποκαλυπτική, ως προς
τα γεγονότα που οδήγησαν τη συνάδελφο στην έξοδο.


Οι εργαζόμενοι εξουσιοδότησαν το Δ.Σ να πράξει ο,τι χρειάζεται για τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας μας που κινδυνεύουν και για την κατοχύρωση των εργασιακών μας δικαιωμάτων.

Τα μέλη του Δ.Σ δήλωσαν ότι αντιλαμβάνονται πλέον πως πρόκειται περί απολύσεων και όχι αποχωρήσεων και συμφώνησαν ότι το θέμα περνά στο εξής, στα
χέρια του συνδικαλιστικού οργάνου, όπως και οι αποφάσεις για τις περαιτέρω κινήσεις, με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Μετά τη σύγκληση του Μεικτού
Συμβουλίου αύριο, τα μέλη δεσμεύθηκαν ότι οι δυσμενείς εξελιξεις  στο Ρ/Φ του ΑΝΤΕΝΝΑ θα τεθούν στη συνεδρίαση του Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ την  Τετάρτη και ότι
η εκπρόσωπος των εργαζομένων, θα είναι στη διάθεση του Συμβουλίου για οποιαδήποτε διευκρίνηση. Το σημαντικότερο είναι ότι τα μέλη του Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ
επαναδεσμεύθηκαν -ακόμη κι αν δεν έχει επιτευχθεί η συγκρότηση Προεδρείου, λόγω του κατεπείγοντος τους θέματος- να καλέσουν το Διευθυντή του σταθμού
Δημήτρη  Στάμου, να δώσει εξηγήσεις για το μέλλον του ραδιοφώνου και τους σχεδιασμούς του. Οι ενέργειες που θα ακολουθήσουν ανήκουν  πλέον στην
πρωτοβουλία αλλά και στην ευθύνη του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ.

Αθήνα, 5 Νοεμβρίου 2009

Προς τα μέλη του Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ
Προς τα μέλη του ΔΣ της ΠΟΕΣΥ
Κοινοποίηση: Μέλη Μικτού Συμβουλίου

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Όπως σας είναι ήδη γνωστό στις 9 Νοεμβρίου προγραμματίζεται η επανέκδοση του νέου «Ελεύθερου Τύπου» υπό τη νέα ιδιοκτησία των κυρίων Αλέξη Σκαναβή και Δημήτρη Μπενέκου. Η επανέκδοση της εφημερίδας ήταν ο βασικός στόχος των αγωνιστικών κινητοποιήσεων όλων των εργαζομένων της εφημερίδας μετά τις 22 Ιουνίου 2009, ημέρα αιφνιδιαστικού λουκέτου-του «θανάτου» της εργασίας μας- το οποίο έβαλε η Γιάννα και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Ένας αγώνας που δόθηκε μαχητικά, χωρίς τη στήριξη του συνδικαλιστικού σωματείου μας το οποίο παρέμεινε αδιάφορο και αδρανές στο μεγαλύτερο λουκέτο στα ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια που οδήγησε 540 εργαζόμενους στην ανεργία. Ακόμη και για τα ...αυτονόητα, τα μέλη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ έπρεπε να πιεστούν από τους απολυμένους που αποφάσιζαν για τις δράσεις τους στις γενικές συνελεύσεις. Εξαίρεση στην αδιάφορη στάση του ΔΣ ήταν οι συνάδελφοι από τις παρατάξεις της «Πρωτοβουλίας για την ανατροπή», της «Συσπείρωσης», και της «Μαχόμενης δημοσιογραφίας» που στάθηκαν δίπλα μας στον αγώνα και βρίσκονταν συχνά στις εγκαταστάσεις της εφημερίδας στο Μαρούσι. Ο νέος ιδιοκτήτης του Ελεύθερου Τύπου Δ. Μπενέκος, μετά την αγορά του τίτλου δεσμεύθηκε στα μέλη του ΔΣ ότι θα επαναπροσλάβει «τουλάχιστον 50» από τους απολυμένους δημοσιογράφους, «με έμφαση στο τουλάχιστον», όπως χαρακτηριστικά είπε και με κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια.

Λίγες μέρες πριν την επανέκδοση του Ελεύθερου Τύπου είμαι αναγκασμένη να καταγγείλω τον μεθοδευμένο αποκλεισμό μου ως συνδικαλιστική εκπρόσωπος των δημοσιογράφων, με ενέργειες που δυστυχώς δείχνουν το πως θέλει να διαχειριστεί τον ιστορικό τίτλο που απέκτησε η ιδιοκτησία των κυρίων Αλέξη Σκαναβή και Δημήτρη Μπενέκου. Με την ενέργεια της η νέα ιδιοκτησία στέλνει ένα σαφές μήνυμα σε όλους όσους πάλεψαν ενάντια στο λουκέτο του «Ελεύθερου Τύπου» και απαίτησαν μαχητικά και δυναμικά την επανέκδοση του με αναγκαία προϋπόθεση την επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων. Δυστυχώς το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ όχι μόνο δεν απαίτησε την  επαναπρόσληψη τους ως όφειλε αλλά δεν εναντιώθηκε στη συνδικαλιστική δίωξη της εκπροσώπου της εφημερίδας. Ορισμένα μάλιστα μέλη του ΔΣ, ανεξαρτήτως παρατάξεων, δυσκολεύονται να κατανοήσουν το αυτονόητο, πως δεν πρόκειται απλά για την επαναπρόσληψη ενός απολυμένου συντάκτη αλλά για τον αποκλεισμό ενός εκπροσώπου του σωματείου το οποίο υποτίθεται πως υπηρετούν. Όταν το θέμα της συνδικαλιστικής δίωξης μου μπήκε στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ ο προεδρεύων, επικεφαλής της παράταξης «Δημοσιογράφοι για τη δημοσιογραφία» Πάνος Σόμπολος αρχικά δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ήταν υποχρεωμένος ο Ε.Τ να προσλάβει τη συνδικαλιστική εκπρόσωπο. Και όταν ελήφθη απόφαση για παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ, ο ίδιος επικαλέστηκε ότι δεν υπάρχει προεδρείο για να συζητηθεί το ζήτημα των άμεσων ενεργειών και να καταδικαστεί η δίωξη. Στο μεταξύ στο νέο Ελεύθερο Τύπο είχαν  ήδη προσληφθεί δυο μέλη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, που ανήκουν στην παράταξη του Πάνου Σόμπολου. Η εικόνα που δίνεται δημόσια θα κριθεί από τον δημοσιογραφικό κλάδο.

Ως συντάκτης του ρεπορτάζ ΜΜΕ από το 1990 νιώθω βαθιά προσβεβλημένη από τη συμπεριφορά της ιδιοκτησίας και «συναδέλφων» μου στη διεύθυνση του Ελεύθερου Τύπου. Ποσώς με ενδιέφερε ως επαγγελματίας εάν θα εργαζόμουν στη νέα έκδοση της εφημερίδας. Αυτό που θεωρώ απαράδεκτο είναι να μην δέχεται το συνδικαλιστικό μας σωματείο να υποστηρίξει τη θέση του. Γιατί είναι ευθύνη της ΕΣΗΕΑ και των παρατάξεων που μετέχουν σε  αυτό- και η μη εκλογή προεδρείου δεν μπορεί να αποτελεί πρόσχημα και δικαιολογία- να ελέγξουν άμεσα την ιδιοκτησία και τη δημοσιογραφική διεύθυνση για την τήρηση των δεσμεύσεων τους, να παρακολουθήσουν συνδικαλιστικά το εργασιακό καθεστώς , να παρέμβουν σε φαινόμενα παραβίασης της συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Για λόγους ιστορικούς και αφού τα μέλη του ΔΣ του σωματείου μου δεν θεώρησαν απαραίτητο να μάθουν από την ίδια την εκπρόσωπο τους τα όσα είχαν συμβεί, παραθέτω τα γεγονότα που προηγήθηκαν του αποκλεισμού μου. Συναντήθηκα με το νέο διευθυντή της εφημερίδας κ. Γιάννη Μιχελάκη στο τέλος Σεπτεμβρίου, αμέσως μετά την πρόσληψη του για να του παραδώσω τον κατάλογο 190 απολυμένων συντακτών του «Ελεύθερου Τύπου», ζητώντας να τηρηθεί η δέσμευση της ιδιοκτησίας για επαναπρόσληψη του κύριου όγκου της εφημερίδας. Με διαβεβαίωσε πως αυτός ήταν ο στόχος και πως ο ίδιος θα συναντηθεί προσωπικά με όσους η εφημερίδα θέλει να προσλάβει. Μου απηύθυνε θερμή προσωπική πρόσκληση να πάω στην εφημερίδα,  μου είπε ότι «με γνωρίζουν, με θέλουν, είναι τιμή τους να τους εκπροσωπώ» , κ.λ.π. Τη διαβεβαίωση αυτή έλαβαν και όλοι οι άλλοι προσληφθέντες δημοσιογράφοι του «Ελεύθερου Τύπου», γεγονός που γνώριζαν και αρκετά από τα μέλη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ. Στις 7 Οκτωβρίου επισκέφθηκα εκ νέου τον κ. Μιχελάκη στο νέο κτίριο στο Χαλάνδρι στην οποία του είπα ότι αποδέχομαι την πρόταση του να ενταχθώ στο δυναμικό της εφημερίδας, αφού προηγουμένως είχα απαντήσει αρνητικά σε άλλη πρόταση για δουλειά. Μάταια ωστόσο ανέμενα κάποια ειδοποίηση, αντιθέτως πληροφορήθηκα από το ρεπορτάζ μου(!)  ότι στο τηλεοπτικό τμήμα προσελήφθησαν ήδη τρία άτομα, μια μόνο συνάδελφος από τους ανέργους-απολυμένους. Επίσης πληροφορήθηκα ότι προσλαμβάνονται δημοσιογράφοι σε διάφορα τμήματα που εργάζονται παράλληλα σε ένα, ακόμη και σε δυο, διαφορετικά Μέσα. Τηλεφώνησα στον κ. Μιχελάκη ζητώντας να μάθω τι έχει συμβεί και κόπηκα από τον Ελεύθερο Τύπο παρά την αρχική πρόσκληση πρόσληψης. Προσπάθησε με υπεκφυγές να υποστηρίξει ότι δεν έχει ακόμη αποφασίσει, ότι βλέπει κόσμο, κ.λ.π. Του θύμισα ότι καλύπτω το ρεπορτάζ Επικοινωνίας 20 χρόνια και γνωρίζω ήδη ποιός προσελήφθη. Έτσι παραδέχθηκε ότι «δεν είμαι στους σχεδιασμούς της εφημερίδας» και ότι «είναι δική του ευθύνη» ο αποκλεισμός μου. Το ίδιο ακριβώς διάστημα η διεύθυνση του Ε.Τ απέκλεισε για άγνωστους λόγους αρκετούς από τους «παλιούς» δημοσιογράφους του Ε.Τ. με τους οποίους δεν επεδίωξε να επικοινωνήσει ούτε μια φορά.

Ματίνα Παπαχριστούδη, εκπρόσωπος των απολυμένων συντακτών του Ελεύθερου Τύπου

Το Αριστερό Ριζοσπαστικό ΜΜΕτωπο καλεί όλους τους συναδέλφους σε ανοιχτή συζήτηση για τις εξελίξεις στα μέσα (και όχι μόνο)

την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου, στις 5.30 το απόγευμα, στην ΕΣΗΕΑ.

Να ανταλλάξουμε απόψεις, να δούμε τι πρέπει και τι μπορούμε να κάνουμε, να διαφωνήσουμε - και να υπενθυμίσουμε ότι είμαστε και εμείς εδώ!

15 Οκτωβρίου 2009

Θα έχω αύριο δουλειά; Θα είμαι, άραγε, στο μισθολόγιο και πόσα λεφτά θα παίρνω; Με την ασφάλιση τι γίνεται – θα υπάρχει και για πόσο ΕΔΟΕΑΠ ή θα μπούμε όλοι στο ΙΚΑ; Τις εισφορές θα τις πληρώνει ο εργοδότης μου ή εγώ; Θα τηρείται στοιχειωδώς κάποιο ωράριο ή θα δουλεύω σαν σκλάβος όλη τη μέρα; Σύνταξη θα πάρω ποτέ; Μέχρι τότε, πόσες φορές θα μου έχουν αλλάξει τα κείμενα και τα ρεπορτάζ, επειδή δεν θα βολεύουν το αφεντικό και τους πολιτικούς και επιχειρηματίες φίλους του; Το σωματείο μου, πού είναι το σωματείο μου; Και ποιο σωματείο μου, αλήθεια;

Τα ερωτήματα αυτά και πολλά ακόμη, ακούγονται ολοένα πιο δυνατά και πιο συχνά από τα στόματα των εργαζομένων στα ΜΜΕ. Στη δουλειά ή στον ελεύθερο χρόνο, στο σπίτι ή στον δρόμο, η αγωνία για το τι θα μας ξημερώσει αύριο γίνεται διαρκώς πιο έντονη. Μας χαλάει τη διάθεση, μας σπάει τα νεύρα, μας «πνίγει» το γέλιο και εγκλωβίζει τα όνειρά μας. Τουλάχιστον, στους περισσότερους, αυτούς που εργάζονται επειδή πρέπει να ζήσουν και όχι για να πλουτίσουν ή για να ανοίξουν διάπλατα τις πόρτες που οδηγούν στα σαλόνια της εξουσίας.

Η εμπειρία του Ελεύθερου Τύπου άλλαξε για τα καλά το σκηνικό στα μέσα. Τα όσα ζήσαμε το προηγούμενο διάστημα ήταν, τηρουμένων των αναλογιών, ο Δεκέμβρης των ΜΜΕ: Το ζεύγος Αγγελοπούλου «πυροβόλησε» εν ψυχρώ και επιχείρησε να σκοτώσει τους εργαζόμενους σε ένα ιστορικό μέσο. Αυτοί, όμως, αρνήθηκαν να πεθάνουν. Βρήκαν τη δύναμη, σήκωσαν το κεφάλι, αντιστάθηκαν και δικαιώθηκαν, παρά τις απειλές και τις παγίδες. Έβγαλαν τη γλώσσα στα αφεντικά και τους υπηρέτες τους. Δεν πτοήθηκαν από την ηττοπάθεια και την ανυπαρξία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

Οι συνάδελφοι μας έδειξαν τον δρόμο της αξιοπρέπειας και της διεκδίκησης. Απέδειξαν ότι η μη ύπαρξη ΔΣ στην ΕΣΗΕΑ δεν είναι τροχοπέδη για το ξεδίπλωμα των αγώνων, όταν οι «κάτω» θέλουν. Διασφάλισαν τις αποζημιώσεις τους και πολύ περισσότερα από αυτές. Έκαναν αισθητή την παρουσία τους στην κοινωνία – με τις κινητοποιήσεις, αλλά και με τα απεργιακά φύλλα που εξέδωσαν, χωρίς διευθυντές και αρχισυντάκτες. Επέβαλαν στο διάδοχο σχήμα να αντλήσει το προσωπικό του από τους «παλιούς». Και έκοψαν την όρεξη άλλων αφεντικών, που παρακολουθούσαν με προσοχή τα όσα συνέβαιναν στον Ελεύθερο Τύπο και τον City, φιλοδοξώντας να αντιγράψουν το μοντέλο τους.

Η χρονιά που έχει ξεκινήσει θα είναι πολύ δύσκολη. Οι συνθήκες εργασίας επιδεινώνονται και θα επιδεινωθούν ακόμη περισσότερο. Ειδικά οι νεότεροι ρίχνονται κατευθείαν στον ωκεανό της περιπλάνησης, μαθαίνουν να ζουν με την αβεβαιότητα του μπλοκ παροχής υπηρεσιών ή στριμώχνονται στις διαδικτυακές πύλες, που αποτελούν μια μεγάλη και ολοένα διευρυνόμενη γκρίζα ζώνη στο τοπίο των ΜΜΕ. Αυτή που έχει χαρακτηριστεί ως το μέλλον των μέσων – κι αυτό λέει πολλά…

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτε καλύτερο από τη νέα κυβέρνηση. Για την ακρίβεια, μάλλον τα πράγματα θα γίνουν πιο σκούρα, καθώς η συμμαχία της με τους πιο ισχυρούς καναλάρχες και εκδότες αφήνει λίγα περιθώρια ελιγμών – μα και αυταπατών. Το «σύστημα ΠΑΣΟΚ», αυτό που γνωρίσαμε (και μισήσαμε) επί χρόνια, επιστρέφει με νέο ένδυμα, αλλά με το ίδιο, σάπιο περιεχόμενο. Όσοι ελπίζουν ότι οι αντιδραστικές πολιτικές της ΝΔ θα ακυρωθούν, πολύ γρήγορα θα διαψευστούν.

Δυστυχώς, δεν έχουμε να περιμένουμε πολλά ούτε από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Κλεισμένοι στους τέσσερις τείχους της οδού Ακαδημίας, οι «ηγεμόνες» της ΕΣΗΕΑ – παρά τις καλές προθέσεις ορισμένων εξ αυτών – απομακρύνονται ολοένα πιο πολύ από την πραγματικότητα και τον κόσμο της δουλειάς. Εξαφανισμένοι από τους χώρους δουλειάς, έρμαια των κομματικών υπολογισμών και των επιχειρηματικών διαπλοκών, εγκλωβισμένοι σε παλιές και χρεοκοπημένες λογικές και μεθόδους, είναι ουσιαστικά συνένοχοι γα την κατάσταση που διαμορφώνεται.

Ο ορισμός διοίκησης, είτε μέσω συμφωνίας των παρατάξεων του ΔΣ είτε – πολύ περισσότερο – μέσω δικαστικού πραξικοπήματος, δεν πρόκειται να λύσει κανένα πρόβλημα, όσο δεν αλλάζει το περιεχόμενο. Η εκ νέου προσφυγή στις κάλπες είναι επίσης εξαιρετικά αμφίβολο εάν μπορεί να δώσει απαντήσεις στα καυτά ερωτήματα χιλιάδων δημοσιογράφων, μελών και μη μελών. Ακόμη και η ενίσχυση των δυνάμεων του αγώνα και της ανατροπής – επιλογή ελπίδας για όσους βαρέθηκαν να είναι στο ίδιο έργο θεατές – δεν αρκεί για να αλλάξουν οι συσχετισμοί.

Ο μόνος δρόμος είναι ο αγώνας να περάσει στα χέρια των εργαζομένων. Να βρούμε τρόπους να επικοινωνήσουμε με όλους όσοι έχουν ανάγκη να (αντι)δράσουν, αλλά δεν έχουν γνωρίσει ποτέ τη συγκλονιστική εμπειρία της αλληλεγγύης και του αγώνα. Να δημιουργήσουμε νέες μορφές οργάνωσης και συντονισμού, πιο δημοκρατικές, πιο άμεσες, πιο αποφασιστικές, χειραφετημένες από κάθε είδους εξάρτηση και δεσμά. Δεν πετάμε τίποτε – αρνούμαστε, όμως, να μείνουμε στα ίδια. Δεν υποτιμάμε κανέναν – ψάχνουμε, όμως, αυτούς που δεν περπατούν με λυγισμένη μέση.

Τα αφεντικά των ΜΜΕ έχουν λεφτά, όπως αποδεικνύουν οι κυκλοφορίες νέων εφημερίδων και οι αγοραπωλησίες μέσων. Το ίδιο και οι τράπεζες, με τις οποίες οι πρώτοι διατηρούν οργανική σχέση αλληλεξάρτησης και αμοιβαίου οφέλους. Όσο για τις «πριμαντόνες» των ΜΜΕ, η κρίση δεν τις στέρησε από τα παχυλά τους συμβόλαια – έστω και με «εκπτώσεις».

Δεν ζητάμε προνόμια ή ελεημοσύνη από κανέναν – διεκδικούμε τα δικαιώματά μας και τον πλούτο που μας έχουν κλέψει!

Δεν κάνουμε συμβιβασμούς κάτω από το τραπέζι – συζητάμε, διαφωνούμε και αποφασίζουμε ανοιχτά και δημοκρατικά!

Δεν ψάχνουμε για μοναχικούς δρόμους – αγωνιζόμαστε για την ενότητα στη βάση αρχών, για ένα πλειοψηφικό ρεύμα που θα σαρώσει το κατεστημένο!

Δεν τάζουμε εκπροσώπηση ή οφίτσια – παίρνουμε όλοι μαζί τον δύσκολο δρόμο της συμμετοχής, της κοινής δράσης, της σύγκρουσης.

 
      ΠΟΤΕ, ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ; ΠΟΙΟΙ, ΑΝ ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ;

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΜΜΕΤΩΠΟ

Χέρι-χέρι πηγαίνουν  η επίθεση στα εργασιακά και  τα δημοκρατικά δικαιώματα στα ΜΜΕ. Αυτό αποδεικνύει η απόλυση από  τον ΔΟΛ του Παναγιώτη Σηφογιωργάκη, υποψήφιου στη Β’ Πειραιά με την Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία – ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το ίδιο απέδειξε και η πρόσφατη απειλή απόλυσης σε βάρος του Γρηγόρη Ρουμπάνη και του Στάθη Σταυρόπουλου από την Ελευθεροτυπία. 

Είναι προφανές ότι  τα αφεντικά της ενημέρωσης έχουν  στόχο τη γενική «εξυγίανση» του κλάδου, δηλαδή την καθοριστική αλλαγή των συσχετισμών υπέρ τους, σε όλα τα επίπεδα. Όσο για το όπλο τους, δεν είναι άλλο από την τρομοκρατία – με τη μορφή των απολύσεων, της λογοκρισίας ή του περιορισμού της ελεύθερης πολιτικής-συνδικαλιστικής δράσης.

Οι εργαζόμενοι  στα ΜΜΕ πρέπει και μπορούμε να αποκρούσουμε αυτή την επίθεση. Να πάρουμε  την υπόθεση στα χέρια μας  και να αγωνιστούμε για τις  σύγχρονες ανάγκες και τα δικαιώματά μας, στηριζόμενοι πάνω από όλα, στη  δύναμη της ενότητας και της βάσης. Οι επόμενοι μήνες θα είναι κρίσιμοι, για το μέλλον όλων μας.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ την άμεση ανάκληση της απόλυσης του συναδέλφου Π. Σηφογιωργάκη, καθώς και όλων των απολύσεων στα ΜΜΕ!

ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΟΥΜΕ ότι δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση του συστήματος και τη μείωση της κερδοφορίας τους!

24 Σεπτεμβρίου 2009

Στη 1.30 μετά τα μεσάνυχτα, σήμερα 15 Σεπτεμβρίου, ενημερώθηκα τηλεφωνικώς από τη Ιδιοκτήτρια της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία»,  Μάνια Τεγοπούλου, ότι με απολύει, επειδή δε συμφωνεί με την υποψηφιότητα μου στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Της εξήγησα ότι το εκλέγεσθαι αποτελεί συνταγματικό μου δικαίωμα, και εξάλλου είχα ενημερώσει εγκαίρως τη Διεύθυνση. Αλλά ήταν αδιάφορη. Μου ξεκαθάρισε, και μάλιστα με αγοραίο τρόπο, ότι δεν θέλει στην εφημερίδα της βουλευτές ή υποψήφιους βουλευτές, δεν θέλει να την ταλαιπωρεί ο Αλέξης Τσίπρας. Προφανώς, στο δουκάτο της Μάνιας Τεγοπούλου δεν ισχύει το Σύνταγμα. Η ιδιοκτήτρια της «Ε» εισάγει την επιχείρησή της σε έναν καινούργιο μεσαίωνα, στον οποίο τα πολιτικά δικαιώματα είναι υπό περιορισμό. Δυστυχώς, κατά το σωτήριο έτος 2009, επιστρέφουμε στους αγώνες για τη Δημοκρατία. 

    15/9/2009   

Σημείωση: Οι απολύσεις και απειλές απόλυσης των δημοσιογράφων Γ. Ρουμπάνη και Στάθη ανακλήθηκαν